همشهری

اجتماع>اجتماعی - محسن احمدی:«تا آنجا که یادم میآید همیشه بیمار بودهام. شایدهم از لحظه تولد؛ یادم نمیآید.از دیگران چیزی نمیفهمم، بدیشان را هم نمیخواهم ولی بیشتر آنها از من متنفرند. فكر ميكنند خطر بزرگي برايشان هستم. اما من يك بيمارم؛ بيمار مبتلا به اعتياد.17ساله هستم و نامام شادمهر است. بيماريام را از وقتي فهميدم كه مرا به اينجا آوردند و بستري كردند». «بيچاره مادرم! مادرم هميشه چشم انتظارم بود. يادم ميآيد شبها تا دير وقت سركوچه منتظر ميماند تا به خانه برگردم. اما من زودتر از3-2صبح به خانه نميرفتم. بيشتر وقتها براي رفتن به خانه راههاي تاريك را انتخاب ميكردم تا كسي مرا نبيند.آرزو داشتم سايه...

ادامه مطلب