
اجتماع > اجتماعی - سید احمد واحدی:
چند روز دیگر سال ۹۴ تمام میشود و همگی وارد یک سال جدید دیگر میشویم؛ سالی که بسته به عملکردمان میتواند یک سال به دردنخور، تکراری وخستهکننده باشد یا یک سال پر از نشاط، موفقیت و پیشرفت.
از اين حرفها كه بگذريم بياييد كمي درباره سال بعد تخيل كنيم.بياييد تخيل كنيم كه در سال ۹۵ تكنولوژي قرار است چه بلايي بر سر زندگي ما بياورد يا چه خدمتي به آسايشمان كند. تا چندسال پيش درك چيزي به نام نرمافزارهاي ارتباطي موبايلي سخت و غيرقابل هضم بود اما حالا درك نداشتن يكي از اين اپليكيشنها براي خيليهايمان سخت و جانكاه است.
بياييد تخيل كنيم كه در سال ۹۵ چه استفادههاي ديگري از موبايل ميتوان كرد؟ مثلا چندين اپليكيشن براي حفظ بيشتر و بهتر محيطزيست طراحي ميشود؟ يا موبايل در سال آينده چقدر مشكلگشاي وضعيت ترافيكي جامعه ما خواهد بود؟ يا مثلا چند گره از زندگي چند خانواده بيبضاعت را ميشود در سال آينده با استفاده از تكنولوژيها و ابزار جديد باز كرد؟ حتي ميشود فكر كرد كه اين گوشي توي دستمان كه گاهي روي مخ همسر و فرزندان و پدر و مادرمان است چقدر ميتواند به بهبود روابط انساني و خانوادگيمان و ايجاد همدلي بيشتر بين عزيزانمان كمك كند؟
برعكسش هم البته قابل تصور است. ميشود تصور كرد كه چندين نرمافزار براي تجاوز به حريم خصوصي ديگران ساخته ميشود يا چند تكنولوژي جديد اجازه دخالت و سرك كشيدن توي موبايل ديگران را به متجاوزان خواهد داد و چند ابزار ارتباطي موبايلي قرار است بهخاطر استفاده نادرست بعضي كاربرانش معضل اجتماعي بشود.
حالا ادامه تخيلتان را بگذاريد براي بعد از خواندن اين يادداشت. الان مهم نيست كه چه ميشود. مهم نوع استفادهاي است كه ما قرار است از امكاناتي كه تكنولوژي برايمان فراهم ميكند بكنيم. ما با وايبر و واتساپ و اينستاگرام و تلگرام تمرين زندگي مجازي كرديم و بايد از تجربههايمان براي موقعيتهاي بعدي استفاده كنيم؛ استفادهاي كه قرار است به بهبود وضعيت زندگي و معيشت و بهبود روابط انسانيو حتي رشد معنويمان منجر شود. توي روزهاي خلوت عيد كمي به اين چيزها فكر كنيم بد نيست.
حرف عيد كه ميشود آدم ناخودآگاه ياد عيدديدني و سرزدن به فاميل، مخصوصا بزرگترها ميافتد. نوروز براي آنهايي كه هنوز رسومش را در خانهشان زنده و محترم نگه ميدارند پر است از اين ديدوبازديدها. توي ديد و بازديدها هم قرار است واقعا همديگر را ببينيم و با هم حرف بزنيم. قرار نيست اين روزهاي عيد وقتي به خانه يكديگر ميرويم سرمان دائم توي موبايمان باشد و وقتي هم كسي اعتراض كرد يك جوك از توي موبايل برايش بخوانيم كه كارمان را ماستمالي كنيم.
در روزگاري كه با وجود اين همه ابزار ارتباطي از خيلي نزديكانمان بيخبريم، اين روزها را بگذاريم براي حرف و درد دل. جوكي هم اگر قرار است تعريف كنيم از قبل بهخاطر بسپاريم تا مجبور به استفاده از اين گوشي كوفتي نشويم. توي روزهاي عيد به جاي شير كردن عكس سفرههاي رنگين هفتسينمان در اينستاگرام، كمي رنگ براي سفرههاي حقيقي همشهريهاي كمتوانمان كنار بگذاريم تا عيد براي آنها هم حقيقت پيدا كند.
راستي، زندگيتان شيرين و نوروزتان شادباد.
برچسب:
نویسنده: محمد رضا جوادیان